Korte Heuvel

korte heuvel

Een avondje uit in Tilburg in de vroege jaren ’70 van de vorige eeuw. Dat was me wat, hoor. Zo heel veel was er namelijk niet te doen voor ons in die dagen. Dus daar stonden we dan, op de late vrijdagavond, voor de streng gesloten deur van De Leergangen. Alleen voor leden. Helemaal rechts op de foto. In de kou, want zo’n 40 jaar geleden regende het eigenlijk altijd bij ons in de stad. Binnen was het warm en ze draaiden er platen van Blind Faith, van Santana en van Little Feat. Keihard. Ook werd er hasj gerookt door langharigen.

Nou, daar wilden we wel bij zijn, natuurlijk. Want wij hadden ook best wel lang haar.

Niet dat er op zo’n late vrijdagavond al veel mensen binnen waren, want de studenten van de Katholieke Leergangen gingen natuurlijk pas heel laat stappen. Zij woonden immers op kamers en mochten dus zelf weten hoe laat ze thuiskwamen. Maar onze vriend JP was er portier en die liet ons altijd wel naar binnen. Hoorden we er toch een beetje bij, al moesten we  lang voordat het gezellig werd weer thuis zijn.

Doordeweeks was de tent natuurlijk dicht. Maar de Korte Heuvel lokte ons ook als we op school een uurtje tussendoor vrij hadden. Want bij café De Roskam, daar links naast die luifel, daar kon je biljarten. Of, in ons geval, proberen te biljarten. Hasj roken mocht er niet van mevrouw Voskens. Hard praten ook niet. In feite mochten we in onze handen wrijven dat ze ons binnenliet. Wat zeg ik: dat ze überhaupt iemand binnenliet. Ze leek niet zo gesteld op mensen, die oude dame.

Fietsen kun je er al tijden niet meer, daar op de Korte Heuvel. En mevrouw Voskens zal inmiddels ongetwijfeld het tijdelijke met het eeuwige hebben verwisseld. Misschien is dat maar goed ook. Want al dat lawaai van de bomvolle terrassen die er tegenwoordig staan, dat had ze vast niet fijn gevonden.

Biljarten heb ik trouwens nog steeds niet onder de knie gekregen.

Advertenties